Wij zijn hier

Het is weer tijd voor een fijn uitgebreid blog! We zijn inmiddels alweer 101 dagen onderweg en bij ons laatste blog waren we nog in Ubud, Bali. Man, dat lijkt alweer een jaar geleden en we hebben zoveel meegemaakt in de tussentijd dat we de rest van de reis moeten gaan schrijven om het allemaal op papier te krijgen, laat staan de tijd die het kost om ook nog eens te lezen.

Dus in dit uitgebreide blog een vogelvlucht over de afgelopen anderhalve maand, waarin we van Ubud, Bali (Indonesie) via de Gili Islands en Sulawesi uiteindelijk in Maleisisch Borneo belanden):

Ubud

Ubud is een heerlijk stadje, iets toeristischer dan we gewend waren van Java, maar de leuke souvenirs markt, de vrolijke mensen en het lekkere eten maakt dat helemaal goed. Toen we gingen inchecken in het tweede hotel (wat meer op een hindoeistische tempel leek dan een hotel) zagen we een uitnodiging om mee te gaan naar een crematie ceremonie. Jaja een crematie bijwonen is een heuse attractie op Bali. Wij, hop naar de Sarong winkel om ons een veel te dure, maar erg mooie sarong te laten aanmeten (want dat is verplicht bij Balinese ceremonieen) en de volgende ochtend in de auto met chauffeur en gids.

Vol verwachting om samen met busladingen vol toeristen foto's te mogen maken van een brandende pop hadden wij ons voor de zekerheid maar niet al te veel voorgesteld van deze ochtend. We kwamen echter bedrogen uit. De toeristen waren op een hand te tellen en het was een heuse cermonie. En zoals dat gaat in Indonsie, een fijne chaotische ceremonie.

Nadat het levensverhaal van de overledene wordt verteld in een taal die door geen enkele bezoeker (ook de locals niet) werd begrepen, werd het lichaam in een 4 meter hoge toren geladen. De hoogte van de toren, of het aantal verdiepingen, geeft aan hoe belang(rijk) de overledene was. Nadat de overledene in de toren is geladen, wordt een grote witte koe (van hout en zijde) door een mannetje of 20 opgetild en al slingerend en zingend over de openbare weg naar de crematieplaats gedragen. Vervolgens vertrok er een lange stoet van familieleden en vrienden met offeringen, gevolgd door de toren met het stoffelijk overschot. De toren wordt (net als de koe) door een mannetje of 20 opgetild en naar de crematieplaats gedragen. Voor de toren uit liep de zoon van de overledene, die het aanzienlijk moeilijk had. Het was dan ook raar om samen met uitbundige dorpelingen als toerist mee te lopen met de stoet. De weg naar de begraafplaats is zoals elke doorgaanse weg overspannen met een veeltal telefoon- en electriciteit kabels, en onze gastheer was net iets te belangrijk om daar onderdoor te passen. Dus werden de kabels zo goed en zo kwaad omhoog gehouden, werd de toren iets gekanteld en dan snel er onderdoor, zoals je een stapel dozen onder de deur door brengt. Een enigszins vermakelijk schouwspel dat het topje van de toren niet heeft overleefd.

Na een halfuurtje wandelen kwamen we aan bij de crematieplaats waar de rug van de koe werd opgesneden en het stoffelijk overschot bovenop de koe werd gelegd. Na nog enkele plechtigheden worden er twee grote gasbranders onder de koe gelegd en mochten de familieleden het vuurtje aansteken. In het begin was het een mooi symbolisch schouwspel, maar zodra de eerste tierlantijntjes in as waren veranderd en de gasbranders op volle toeren worden gezet (alsof er een F-16 staat te brullen) werd het lijk wel erg goed zichtbaar en stortte de stellage van de koe gauw in. Dat was zeker voor ons het teken om ons uit de voeten te maken. Ondanks dat we weten dat het hier normaal is om een crematie bij te wonen, blijft het moeilijk om je eigen normen en waarden aan de kant te zetten.

De volgende dag was het tijd om eens goed te gaan shoppen. Ubud puilt uit van de souvenirs winkeltjes en kunstateliers, dus we konden ons eens lekker vergapen aan alle mooie spullen die we toch niet konden betalen, laat staan de enorme beelden die we niet kunnen meenemen. We hebben over het marktje geslenterd, lekker onderhandelen en dan toch niks kopen, en van allerlei verschillende verhalen aangehoord over de goden Shiva, Bragma en Visnu, waardoor we het verhaal nu nog minder goed begrijpen als voorheen. UIteindelijk hebben we een beeldje van Boeddha gekocht en een van Shiva (denken we).

Na weer een verhuizing naar een ander hotel, een even mooie maar iest goedkopere homestay, zijn we de derde dag op de brommer gestapt. We wilde twee dagen gaan brommeren en de eerste dag zijn we naar de westkant van Bali gereden, richting de Batur vulkaan. Een mooie rechttoe rechtaan route langs rijstvelden en kleine dorpjes (waar overal houten en stenen hinddhoe beelden worden verkocht). Rond een uurtje of tien komen we aan bij de kraterrand. Vanaf waar je een prachtig uitzicht hebt op de vulkaan vallei met een paar kleinere vulkaantjes er in, en een helder blauw meer. Jammergenoeg zat het weer ons niet echt mee en toen we wegreden begon het dan ook enorm hard te plenzen. Gelukkig hebben wij heerlijke knal rode en oranje Xenos regencapes mee en vielen we goed op tussen de andere brommerende weggebruikers. Na zo'n twee uurtjes, al fladdered als badman en robin, door de regen te hebben gereden en een paar keer een verkeerde afslag te hebben genomen, hebben we dan ook geprobeerd om terug te gaan naar Ubud. Als je op Bali, of ergens anders in Indonesie, buiten de toeristische gebieden komt, is het Engels van de locals beperkt tot: "He mister! Where you going?!" Half verdwaald vonden wij het in het begin wel hoopvol als dit werd geroepen, maar als we dan vertelden waar we heen moesten, werd er een beetje gelachen en naar links, rechts en terug gewezen. Erg relaxed als je met een houten kont en verkleed als twee clowns zeiknat op de brommer zit. Gelukkig is Bali niet zo groot en na wat verlate weggetjes waren we dan ook weer snel terug op de goede route. Morgen weer een poging.

Het regende al een paar dagen op Bali, maar brommerdag twee begon veel belovend. Een strak blauwe hemel, en een lekker zonnetje stonden boven ons toen we weer op de brommer stapte. Deze dag gingen we naar de westkant. De route was iets lastiger, maar wel heel erg mooi. We hebben twee tempels bezocht, waarvan de laatste nagenoeg was uitgestorven. Onderweg de meest lekkere kip ooit gegeten in een langs-de-weg-warung. WOW, zo krokant hebben we nog nooit een kipkluifje gehad!

En vervolgens in een kruidentuin geweest waar ze allerlei specerijen en kruiden verbouwen, waaronder rode gember (wie weet dat het bestaat?). Daar hebben we naast vele theetjes te hebben geproefd, ook chivet koffie gedronken (voor de koffie leken: bij chivet koffie wordt de koffieboon eerst aan een chivet gevoerd, een uit de kluiten gewassen marter, de boon vindt vervolgens zijn natuurlijk weg naar buiten om daarna te worden opgeraapt, gedroogd, gemalen en als koffie te worden opgedronken). We gaan na deze best lekkere koffie (zonder bij of nasmaak) de route verder via de mooiste rijstvelden van Bali, die volgens de LP op de nominatielijst staan voor Unesco Wereld Erfgoed. Letterlijk adembenemend mooi om doorheen te rijden. Groene rijstterassen zo ver je kunt kijken, onderbroken door heldere riviertjes, rotsen en dorpjes. Het was echt alsof we door een schilderij reden. Natuurlijk begon het daarna weer te regenen dus zijn we weer in ons superhelden outfit gesprongen en hebben de weg terug gezocht... Na zo'n twee uur om te gereden te hebben door het spitsuur van Denpasar en allerlei andere niet-noemenswaardige plaatsen rond Ubud, ploften we moe en met houten kont voldaan in ons bedje.

Padangbai en de Gili Islands

Omdat het weer er in Ubud niet beter op werd, zijn we met de shuttelbus naar de westkust van Bali gegaan. We hadden van een insider in NL begrepen dan Padangbai de moeite waard was... Bedankt daarvoor, hahaha. In Padangbai is niet heel veel te doen. Het beetje strand dat er is, ligt bezaait met boten, afval en dode vissen en de mensen zijn er, hoe zeg je dit netjes?: ongeinteresseerd. Maar goed, we hadden onze zinnen gezet op een kookcursus en dat hebben we dan ook gedaan. 's Ochtend vroeg vertrokken we rond 6 uur naar de markt. Waar we tussen de locals wat groente en vlees hebben gekocht. Om tien uur (kleine 4 uur later) konden we dan eindelijk gaan koken. Op het menu stond een curry pasta, vispasta in bananenblad, vissate, gewokte groente, soep en pannenkoeken met palmsuiker. Na veel gevijzel, gehak, gepruttel had Tom de blaren op zijn hand staan, maar was onze veel te grote lunch klaar. Erg lekker.

Ons plan voor de dagen daarna: snel weg uit Padangbai, op naar de idyllische Gili Islands (Nou betekent "Gili"  gewoon eiland in het Bahasa, maar het gaat dus om de wel bekende kleine eilandjes ten Noord-Oosten van Lombok). De boottocht was enigszins ruig, maar erg mooi. We hebben lekker op het voordek liggen verbranden samen met Nadien en Hugo (een pas verloofd NL stel dat we op deze Perama boot zijn tegen gekomen). Tijdens de 4 uur durende bootreis hebben we vooral naar vliegende vissen en een dolfijn getuurd. Toen we na een paar uur in de buurt van de Gili Islands kwamen begon het, hoe kan het ook anders, te regenen. Gelukig hield dit al snel weer op en konden we inchecken in een enigszins luxe, maar erg mooi hotel. De "Gili" Islands bestaan uit drie Gili's; Trawagan, Meno en Air. Wij zijn naar Gili Air gegaan, omdat deze, volgens onze Lonely Planet, alias de bijbel, niet te druk, maar ook niet te rustig was. Jammer dat er niet vermeld wordt dat Air geen echt strand heeft.

Na een dagje snorkelen (wat erg mooi was, veel koraal en zeeschildpadden direct voor de kust) besluiten we om mee te gaan met een snorkeltocht waar we nog meer schildpadden en vissen hebben gezien en die ons langs Gili Meno bracht...Wat blijkt: Paradijs op aarde! We hebben samen met Hugo en Nadien het eiland rondgewandeld in een uurtje, verlaten stranden, superheldere zee waardoor je de koralen voor de kust kon zien liggen, een waar Robinso Crueso gevoel! Nu zijn wij (af en toe) van de korte klappen en hebben we direct een hutje rereserveerd voor de volgende dag. We waren nog net op tijd terug voor de boot, omdat ons snorkelavontuur nog verder ging. De golven waren echter hoger geworden en het was begonnen met regenen, waardoor onder veel protest van twee brakke zeurende Duitsers we dan ook nog maar 1 snorkelstop hebben gemaakt  en zijn toen (onder weer protest van Tom en Hugo) op huis aangegaan.

De volgende dag zijn wij verkast naar Gili Meno waar een heerlijke chille week hebben gehad, aan onze bruine teint hebben gewerkt, schelpjes verzameld, gensorkeld met "Ted the Turtle" (onze eigen zeeschildpad die voor de deur van ons tweede huisje zijn kantoor hield), pilsjes gedronken, overheerlijke Oleh Oleh gegegeten en Tom heeft gedoken ( blue spotted stingray, grote white tip oceanic reefsharks, gruppers en een hele school enorme Napoleon bumbhead paratfisch). Kortgezegd: het was een heerlijk relaxed weekje bounty-strand, zee en zon.

En na een week hebben we onszelf dan ook echt van Gili Meno  af moeten slepen om weer verder te gaan. Zoals we al in het vorige blog hadden verteld, wisten we nog niet wat onze volgende plan zou zijn. En zoals wel vaker met ons, zijn we weer uitgekomen bij het originele plan: Sulawesi. Na een weekje strand op de Gilli zijn we met de ferry teruggevaren naar Bali, een zeer uitbundig boottochtje waar op een stormachtige (hoe kan het ook anders) zee het personeel kleine tonijn binnensleepte onder luidgejuich en applaus van alle locals op de ferry! Een waar spectakel, wat de aandacht een beetje afleidde van het enorme geschommel tussen metershoge golven... Na een nachtje Kuta (Bali) (alsof je in Spanje bent!) hebben we het vliegtuig gepakt naar Manado (Noord Sulawesi).

Sulawesi    

 Vanuit Manado hebben we de volgende dag de taxi genomen naar Tangkoko National Parc, waar we 2 jungle trekkingen hebben gedaan. Eerst in de namiddag tot na zonsondergang (wow wat een sterren..) en 's ochtends heel vroeg (denk 5 uur). Waar we hebben gelopen en voor we het wisten oog in oog stonden met de zeer kleine (net zo groot als een tennisbal), maar aandoenlijke Tarsier. Een heel klein aapje, dat zulke grote ogen heeft dat hij ze niet kan draaien. (@ Rina: hij lijkt een beetje op de lemur..) Verder hebben we in Tangkoko een tijdje meegelopen met een troep zwarte long tail maquaken, die blijkbaar zo lekker zijn, dat ze alleen nog in Tangkoko voor komen en hebben we een kingfischer, een hornbill, een tarentulla, een flying lizzard en de uiterst zeldzame cuscus (aapsoort) gezien!

Tomohon

Vervolgens door naar het plaatsje Tomohon, waar we naar een ochtenmarkt wilden gaan. We kwamen 's avonds aan vanuit Tangkoko national Park en zijn eerst samen met een Nederlander en een Japanner een hapje locale lekkernij gaan halen: "Anjing", de vrije vertaling voor hond in de pot! Het was eigenlijk best smakelijk en deed een beetje denken aan droog rundvlees. Na nog wat uurtjes kletsen en te veel glaasjes tuak (locale rijstjwijn) zijn we naar bed gegaan, en de volgende dag waren we te brak om nog iets uit te voeren, dus hebben we lekker filmpjes gekeken. Uiteindelijk kwam dit ook perfect uit, want dan konden we een dag later in Tomohon naar de ochtendmarkt en dat zou dan zaterdags zijn, wat meteen de grootste markt van de week is (en kon onze maag een dagje rusten)! En dat hebben we geweten (en jullie waarschijnlijk ook, want de foto's stonden eerder online dan de uitleg erbij..)

Deze markt is groot en nogal bruut, of zoals onze LP zegt "not for the faint harted" en daar is geen woord aan gelogen. Ondanks het bloed, de ingewanden, de gefrituurde ratten en vleermuizen en de zwart verkoolde honden was het een zeer interessant en spectaculair schauwspel. Totdat een hond/puppy uit een veel te kleine kooi werd getrokken en wij nog net op tijd ons hoofd konden wegdraaien. De hond van gisteren smaakte direct wat minder lekker en daar besloten we dan ook ter plekke om geen hond meer te eten...(dus wees gerust Rakker)

De rest van de dag hebben we ons vermaakt op het terrein van ons hostel met lokaal fruit van de bomen plukken. De eigenaar van het hostel vertelde ons, ter aanvulling van onze twee hondendagen, dat hij zijn hond vorige week was kwijt geraakt aan de buren. Want, na de kerkdienst op zondag is het in de regio een gewoonte dat een van de kerkgangers het kerkgezelschap uitnodigt voor een smakelijk hapje hond. Natuurlijk is het onzin om twintig minuten en 30.000 rupia (25 euro) te besteden aan een hond als de buurman er drie heeft! Nu dus nog maar twee.

Loes had ondertussen enorm last van allerlei bulten gekregen, van top tot teen zat ze onder de zich alsmaar uitbreidende rode jeukende bulten. Niet echt een pretje, maar volgens de hosteleigenaar een gevalletje van jungle-luis. Altijd fijn om te hebben..

Makassar

We waren van plan naar de Bunaken te gaan. Een eilanden groep vlak boven Sulawesi, die bekend staat als uitstekende duiklocatie. Maar de stroming en de wind zorgden ervoor dat al het Fililpijns afval (en dat is nogal wat) zich rond de Bunaken had verzameld en dat samen met het slechte weer en een alsmaar roder en bulteriger wordende Loes zijn we naar Makassar (Zuid-Sulawesi) gevlogen. In Makassar aangekomen waren Loes haar bulten verdrievoudigden leek het ons raadzaam om een dokter op te zoeken. Dus hup in een relaxed hotel (airco, goed bed en HBO) en op naar een ziekenhuis. Nou spreken ze in Sulawesi niet echt Engels en zelfs de arts sprak met vier woorden beter Nederlands dan Engels. Maar goed dat wij zo vaak pictionairy en who's tha man hebben gespeeld voor ons vertrek!!! (en dat er een local was op de eerste hulp die wel engels sprak). Dus konden we na een goed uurtje beladen met pilletjes en zalfjes terug naar onze hotelkamer waar we nog drie volle dagen in anonimiteit hebben geleefd, alvorens verder te reizen naar Rantepao.

Rantepao

Rantepao is een stadje dat in het Tana Toraja gebied ligt. Een gebied dat vooral bekend staat om haar traditionele crematie ceremonies en dodenverering, maar daarnaast ook nog eens erg mooi is. We hebben een dag met een gids rondgereist door het gebied, waarbij we een rituele slachting van een buffel hebben gezien (het filmpje staat op de site maar is wederom niet voor de faintharted!!!!!) We hebben oude grotgraven bezocht waarbij rottende grafkisten hoog aan de rotsen worden genageld en waar hele families in liggen (lagen), een boom waar kinderlijkjes in werden gestopt en zijn we naar een traditioneel toraja dorp geweest, waar we bij een ouder echtpaar even binnen in een prachtig huis mochten rondkoekeloeren. Al met al een fantastisch mooi gebied waar zo veel over te vertellen is en waar we zo een week of twee hadden kunnen rondcruisen. Ware het niet dat na een dagje wandelen op de slippers het de beurt aan Tom was om ziek te worden (weer twee dagen en HBO). Daar kwam bij dat we ook nog eens snel weer weg moesten uit Indonesie, want onze twee maanden Indonesie visum was bijna verlopen en Henny en Han kwamen op bezoek in Borneo! We zijn met een goede omweg via Denpassar en Kuala Lumpur, waar Tom even twee dagen feest der herkenning had, naar Kota Kinabalu Borneo gevlogen voor ons avontuur met Han en Henny (ouders Loes).

Sabah (Borneo)

Henny en Han hadden voor een week een huisje gehuurd dichtbij Kota Kinabalu. Omdat wij al een dagje eerder waren kwam ...Kees... ons ophalen in zijn ietwat oudere proton. We hebben gewassen en voor het eerst in drie maanden gekookt (pasta). Wat is koken leuk! De volgende dag gingen we Henny en Han ophalen van het vliegveld! Een beetje raar, maar erg leuk om na zo'n tijd elkaar weer te zien en dan nog wel in Sabah! Nadat Han de meest brute bak verkrijgbaar had gehuurd (Ford Ranger) zijn we naar het huisje gereden en hebben gezellig gekletst en biertjes gedronken.Fijn!

De volgende dag zijn we met de auto het binnenland van Sabah ingereden. Waar we een erg mooie vlinder- en bloementuin hebben bezocht en de Rafflesiabloem hebben gezien ('s wereld grootste bloem, die er 9 maanden over doet om een halve meter groot te worden en vervolgens maar 7 dagen in bloei staat..). Dus very luccky dat we deze enorme bloem in bloei mochten aanschouwen hier! 's Avonds hebben Tom en Henny heerlijke roti-achtige wraps in elkaar geklust en gaan we enigszins op tijd naar bed, want de  dagen erna is het een druk program!

De volgende ochtend moesten we namelijk nogal vroeg op (4.30), want we gingen vliegen naar Sandakan aan de zuidkant van Sabah waar we eerst in het Sepilok Orang Utan center naar het voeren van Orang utans hebben gekeken. Daarna werden we opgehaal door Gert, de eigenaar van de Lodge (the last frontier) waar we de volgende twee nachten zouden blijven. Na twee uur rijden door enorm uitgestrekte palmolie plantages kwamen we aan bij de 580 treden lange trap, die ons door de jungle omhoog leidde naar de lodge. Wat een klim! Maar zeker de moeite waard. De lodge van Gert ligt bovenop een heuvel vlak bij het dorpje Bilit aan de Kinabatangan rivier en vanaf het restaurant heb je fantastische uitzichten over de rivier en het er omheen gelegen natuur reservaat. WOW!! Regelmatig slapen er Orang Utans in de bomen rond de lodge en vanuit het restaurant kun je je zo een dag vermaken met het spotten van teveel mooie vogels en wilde varkens!. Ook is er in het restaurant een grote witte muur ,die 's avond helemaal vol komt te zitten met allerlei hele grote en mooie insecten.Wat een plek!

Een paar uur na aankomst, en net uitgehijgd en uitgezweet, gingen we de trap al weer af, want we gingen voor een 'rivercruise' en het serieuze wildlife spotten. Met zijn vieren, Gert en BonBon (de gids) en de bootman waren we er, gewapend met camera's en verrekijker, helemaal klaar vloor. En onze verwachtingen kwamen uit hoor! We waren nog maar net aan het varen, of we zagen een grote zoutwater krokodil van de oever glijden en vlak daarna een glimp van de zeldzame Pygmee (aziatische) olifant. We denken dat er geen plek is waar je zo relaxed en in zo'n korte tijd zoveel wilde dieren kunt spotten. We hebben die eerste dag, naast de krokodil en de pygmee olifant, nog allerlei soorten hornbills gezien, waaronder de neushoorn hornbill, verschillende arenden, de storm stork (vogel), de Silver Thomasleaf monkey, een troep neusapen en natuurlijk Maquaken. En na de grootste wolkenbreuk ooit (het is zoals Henny ons al had gezegd: een Regenwoud) en een nog groter gevecht met onze wegwerpponcho's, haha!!! kwamen de pygne olifanten ook nog eens op de oever staan. Echt adembenemend!!!  Maar alleen al voor de setting zou je zo'n cruise willen doen, echt een heus jungle gevoel. Redelijk afgemat, maar volkomen voldaan zijn we dan ook vroeg naar bed gegaan.

De volgende dag zijn we 's ochtend een wandeling gaan maken over Bukit Belanda (Holland Heuvel) waar we onder aanwijzingen van onze subliem goede gids BonBon enkele grote insecten en reptielen, een miniscule kikker en orchideen hebben gespot. Na een voortreffelijke lunch (het eten bij Gert is te goed!) zijn we voor een tweede keer met de boot de rivier opgegaan. Nu kwamen we bij een touwbrug in een zijrivier aan, waarover een groep neusapen net de rivier overstak! Echt heel mooi om ze van zo dichtbij en helder te kunnen zien en ze zijn echte springkoningen! Verder hebben we die dag nog meer neusapen gezien, hornbills, kingfishers, oriental snakebird, en een python en een catsnake op twee onmogelijke plekken gespot. Het is echt niet te gloven hoe onze gids (BonBon) dat ooit heeft kunnen zien. Maar we hebben ze uiteindelijk ook gezien! De lodge van Gert, the last frontier, en de rivercruise die we ook bij hem hebben georganiseerd waren wel echt een van de hoogtepunten van onze reis. De lodge is klein en het personeel is echt heel goed. Een aanrader voor een ieder!

De volgende dag vlogen we terug naar Kota Kinabalu en het huisje van ...Kees... Na al deze inspanningen was het tijd voor wat relaxen en wel op het eiland Manukan, vlak voor de kust van KK. Hier zijn we met een nogal enthousiast bootje naar toe gevaren en hebben we lekker aan het strand gezeten, een beetje gewandeld, ons verbaast over de hoeveelheid afval en schroot die er in een "maritiem national park" kan liggen en Han en Tom hebben met gevaar voor eigen leven gesnorkeld. De laatste dag in ons huisje bij ...Kees... zijn we met de auto naar Kinabalu park gereden (bij de grote berg die Tom al eens heeft beklommen) om lekker te wandelen. Omdat onze teva's met tenen vooral lekker waren voor de bloedzuigers,  waren we al snel weer bij de auto en zijn we doorgereden naar de hotsprings. Toen deze niet veel meer bleken dan een paar warme (zwem)baden met een lichte eier-lucht, zijn we nog even naar een zeer mooie waterval gewandeld en toen weer door het Aziatische verkeer (lees: Duurt lang, duurt nog langer)  terug gegaan naar het huisje (van...Kees...).

Dit zou onze laatste avond met Henny en Han zijn, maar zij verastte ons met twee overnachtingen in een superdeluxe resort (waar zij zelf nog twee weken zouden blijven) Echt te lief en voor ons een heus paradijs, waar we nog twee heerlijke dagen met elkaar hebben gehad. Enorm ontspannen bij het zwembad gelegen, lekker gegeten (Japanse Tepanyaki) en Loes is nog naar de spa geweest voor een algen en zeewierverpakking. Na twee heerlijke nachten en dagen in het resort en een te fijne week met Henny en Han, was het tijd om weer verder te gaan met onze reis! 

Afgelopen maadag was het dan echt zover om weer afscheid va elkaar te nemen en verder te gaan (na een aantal dikke knuffels). We hebben echt een geweldige week gehad in Sabah!!

Sarawak (Borneo)

En nu? Nu  zitten we weer met zijn tweetjes (wat toch wel ff gek was) in Sarawak, de stad Kuching om precies te zijn. Een voor Aziatische begrippen zeer schone en relaxte stad. Het is hier alleen nu al twee dagen een nationale feestdag waardoor we nu eindelijk de tijd hebben om weer eens een blogje te typen, wat jullie bij deze hebben kunnen lezen!!! Het plan is als volgt: We gaan vanuit hier een aantal tours doen en vertrekken vervolgens via Kuala Lumpur, Maleisie richting Laos. Vanuit Laos zijn we van plan om naar het zuiden (via de Mekong) af te zakken Cambodja in, waarbij we vervolgens de grens in Zuid-Vietnam passeren.. Maar of dit ook echt de route gaat worden, dan horen jullie vanzelf!!!

Huishoudelijk

1) We hebben weer een nieuw nummer voor de komende week of twee (want dan gaan we naar Laos en krijgen we weer een nieuw nummer..............)

+60109769501

2) Omdat ons picasa account vol was hebben we een nieuwe aangemaakt, dus ook een nieuw linkje (foto album 2) voor onze volgende foto's en de foto's van ons avontuur met Han en Henny

3) De foto's van Tomohon markt en vooral de foto's en filmpje van de rituele slachting zijn niet voor de "faint harted" of de brakke maag. U bent (nogmaals) gewaarschuwd!

Succes met de verkiezingen daar en lekker genieten van het naderende zomerweer!!

Tot mails, blogs, sms, of iets anders wat met communiceren te maken heeft!

Veel liefs en kus!

Loes en Tom