Wij zijn hier

We zijn net aangekomen in Vientiane wat je uitspreekt als “vi-en-tjen “ en niet zoals Tom met de Franse slag, want dan begrijpt het meisje van Air-asia echt niet waar je heen wilt!  Laos dus; echt even heel iets anders dan Indonesie en Maleisie, wat toch wel enigzins met elkaar tevergelijken is (zelfde taal en geloof).

Dus een afsluitend blogje over de laatste twee weken Kuching. Want zo lang zijn we daar ongeveer geweest. We hadden echt enorme plannen om heel actief vanallerlei leuke tripjes te gaan ondernemen vanuit dit zeer relaxte stadje. ...Hadden... dus, want Tom werd (weer) ziek en verkouden! En, ondanks dat verkouden worden op de evenaar best een prestatie te noemen is, heeft ons dat dus een weekje bezig gehouden. Niet dat het erg is om in Kuching rustig aan te doen; een beetje langs de boulevard wandelen, een zonsondergangboottochtje over de rivier, shoppen voor happy of laughing Budah (ons spaarproject voor de komende maanden), hapje eten etc.  Maar goed na een weekje slenteren onder de zon wil je ook wel weer wat gaan doen en dus hebben we een trip geboekt naar een Longhouse.

In Sarawak zijn veel verschillende bevolkingsgroepen of stammen (zoals op heel Borneo) en sommigen daarvan leven in een longhouse. Een longhouse is niks anders als een heel erg lang huis. Je zou kunnen zeggen dat de woongallerei zoals bij onze flats is uitgevonden door deze mensen. En daar hebben wij een bezoekje aan gebracht. Wel leuk om te zien, maar de tocht over de rivier er naar toe en de wandeling door het regenwoud met onze gids waren eigenlijk interessanter. Wat nog wel leuk is omte vermelden dat we de voormalige chief van 92 jaar van de Iban-tribe (te herkennen aan een met bamboe aangebrachte adamsappeltattoage) een handje hebben mogen schudden en hij, al redelijk lam van de Tuak en Langkaw, ons heel trots zijn portretfoto liet zien, wat tegenwoordig als een ansichtkaart verkochtwordt!  Verder hebben we die avond een dansvoorstellinggen bijgewoond en samen met twee andere toeristen in de longhouse gezeten. Het was al met al voor ons allemaal iets te veel opgezet.  

Na nog een dagje succesvol te hebben geshopped naar Laughing Budha’s ( Jan en Annemarie er komt een pakketje vol Borneosouveniers jullie kant op) hebben we een brommer gehuurd en zijn we naar het 80km verderop liggende Gunung Gading National Parc gereden. Gunung Gading staat bekend om de rafflesia bloem (de grootste vlees etende bloem ter wereld), maar aangezien wij die al gezien hadden (en er geen in bloei stond) gingen wij erheen voor de watervallen. En wat voor een watervallen! Zo mooi, en zo uitgestorven. We hebben er twee dagen rondgeklauterd en gezommen en gezwoegd om er te komen. Vervolgens weer terug gereden om met onze houten kont van de gammele brommer  nog een bezoekje  te brengen aan een zeer riekende vleermuisgrot voordat we terug gingen naar Kuching. De volgende dag (afgelopen maandag) vertrokken we dan echt voor het laatst uit Kuching voor een van de mooiste dagen en plekken van onze reis!

Tijdens onze Bhudah speurtocht waren we Letty tegen het lijf gelopen, een vrouw die in een shop werkte in Kuching, die ons een aanbod deed om mee te gaan naar een prive eiland waar ’s nachts schildpaddenaan land komen om eieren te leggen. Nu wisten we dat het mogelijk was om nabij Kuching mee te doen aan een zeeschildpaddenbehoudprogramma, maar na enig onderzoek bleek dit nog al duur te zijn, 2500 ringet (625 euro)per persoon voor 3 nachten, dat vonden wij iets te veel van het goede. Tot dat er dus een betere deal voorbij kwam: Letty! We gingen dinsdag in een veel te kleine auto (denk fiat punto) met onze bagage,onze gids, onze enorme kater, en een chauffeur op pad naar een haventje vlakbij Kuching vanaf waar we – na eerst een giga krokodil te hebben gespot op de oevers daar - met een uurtje varen aankwamen op een waar tropisch paradijs! Met geen woorden te omschrijven, echt heel mooi. Onze Letty had een heerlijke BBQ voor ons voorbereid de eerste dag dus na een verfrissende duik in een lege zee hebben we met de locale schildpaddenrangers gebarbequed en rond het kampvuur gezeten. Het duurde niet al te lang of we werden weggeroepen omdat er een schildpad het strand op was gekropen. We hebben mogen toekijken hoe het best grote dier (In het water lijken ze veel kleiner) al zuchtend en briesend haar eitjes uitperste en mochten we vervolgens helpen om de eitjes weer op te graven, te tellen en in een beschermdplekje op het strand weer te  her-begraven. De rest van de nacht bleef het rustig wat, naar je zou denken, tengoede kwam van onze nodige nachtrust. Helaas had de eigenaar net besloten een tweede kat op het eiland los te laten, een jonge damespoes, iets waardoor de ietwat oudere en volwassen kater nog al gefrustreerd raakte en de hele nachtonder ons raam heeft lopen mauwen. Nietgetreurd, na een paar uurtjes slaap en een heerlijk ontbijtje zijn we de zee ingedoken en hebben ons de rest van de dag vermaakt met over het strand wandelen,boekje lezen en kokosnoten uit de boom schudden. Een waar Robinson Cruseau gevoel, want er was echt parktisch niemand anders op het eiland! Die avond hoefde we nog minder lang te wachten op de schildpadden en wel 53 stuks! Een nest kwam uit, whoehoe. Echt zo mooi om te zien hoe die kleine beestjes zich los wurmen uit het zand en dan proberen naar het strand te komen. We hebben ze geholpen uit de kooi te komen, ze geteld en ze naar de zee gebracht. Alles om ze een iets grotere overlevingskans te geven. Van de 100 babyschildpadjes die de zee bereiken overleeft er namelijk maar eentje om zo groot te worden dat ze ook zelf eieren kan gaan leggen. Het is echt niet beschrijven hoe het is om van zoiets deel uit te mogen maken anders dan dat het echt een unieke fantastischeervaring is die we iedereen aanraden (Marsha en Cor, Rina en Ruben?). En al was het niet voor de schildpadden, het eiland deed niet onder voor Gili Meno dus alleen daarom zou je er heen moeten. Hoe dan ook, na het uitzetten van de babyschildpadjes begon het enorm te regenen en de rest van de nacht hebben we lekker kunnen tukken. De dag erna, eergisteren, moesten we weer verder. Op naar Vientiane.

En daar zitten we nu. Vandaag hebben we het stadje (echt groot is het niet, zeker niet voor een hoofdstad) verkend. Erg kneuterig en Frans met veel oude Franse gebouwen en overal croissants en fruitjuices waar natuurlijk niks mismee is. Hebben de Fransen ook eens iets goed gedaan. We blijven hier nog tweedagen en gaan dan naar Luang Pra Bang in het noorden en vervolgens naar het zuiden en door naar Cambodja. Kortom weer een heel nieuw avontuur.

Oh ja en een nieuw land nieuw nummer dus dat is bij deze: (856) 20701 9318

Heel veel pleziermer het WK, we krijgen best wat mee hier en geniet van de zomer!!!

Veel liefs Loesen Tom

PS: de nieuwefoto’s vind je onder fotoalbum 2