Wij zijn hier

Met onze verhalen vertellen waren we gebleven bij Kuching, Maleisie..  Maar inmiddels zijn we alweer vertrokken uitLaos en aangekomen in Cambodja!  Dus dan zou je denken, ohoh daar komen die lappen tekst weer.. En dat klopt!

We hebben twee (!) weken ons zelf vermaakt in Kuching, met een nachtje logeren in een longhouse (lees bamboe-rijtjeshuis op palen),  een tocht over de sarawakrivier, nog een keertje orang utans kijken (ze blijven geweldig!!!) en met als klap op de vuurpijl tweenachten op een prive eilandje voor de kust waar we zeeschildpadden hebbengezien, teveel sterren en baby-turtles (53 stuks) hebben mogen vrijlaten in dezee!!

En toen was het tijd om weer eens bij AirAsia langs te gaan en een volgend ticket te boeken..Laos, Vientiane  here we come! Oke, wel in een Laos tempo, want alles gaat hier laid-back! Zo wachten we een anderhalfuurtje op ons visum op het vliegveld en rijdt iedereen hier 50 km per uur op de snelweg, want niemand heeft echt haast.. Het is hier ook veel te warm omuberhaupt snel te bewegen en actieve dingen te ondernemen, daar komen we vrijsnel achter als we de eerste druppels boven de wenkbrauwen weer kunnen wegvegen..

Vientiane is een leuk stadje, aan de Mekong rivier. We hebben er 4 nachten geslapen in een fijn hotelletje aan de rivier-boulevard. Natuurlijk hebben we ook een dag een brommer gehuurd, waarmee we naar een Buddha's-park zijn gereden (een park aan de Mekong vol beelden van Buddha (verassend..), maar ook de beeltenissen van onze Hindhu vrinden ontbreken hier zeker niet.. )! Daarna terug naar de stad geredennaar Pha That Luang, het belangrijkste symbool sinds de derde eeuw voor deLaotiaanse cultuur! Wedrom vooral veel bladgoud en buddhas gespot..

Na Vientiane is onze bestemming wat Noordelijker gelegen, namelijk het dorpje Luang Prabang..Dat staat al jaren op de nominatielijst voor Unesco Heritage Fund, maar of het nu al er doorheen is dat wordt ons niet helemaal duidelijk! Het is wel een te mooi en te leuk stadje, waar we vijf nachten doorbrengen in een guesthouse in een achteraf straatje bij een tempel! Voor de mensen die naar Laos willen, sla dit dorpje niet over! We hebben er een dag gemountainbiked (oke, misschien niet ons allerbeste plan als het tussen 11-16 uur ‘smiddags ongeveer 45 graden is..) wat echt uber-cool was! Met een gids, liters water en een helmpie op zijn we gaan fietsen en na een uurtje of twee kwamen we bij een olifantenkamp, waar we een rit met de olifant door de rivier hebben gemaakt! Helemaal top! Hier hebben we ook gelunched (fried rice,hoe kan het ook anders, haha) en vervolgens kwam een helse tocht heuvel op naar pineapple village. @ Aniek (en Tim)we hebben vaak aan jullie gedacht tijdens het fietsen, respect voor jullie, twee keer de Alpe d’Huez!!! We kwamen ongeveer 6 liter zweet lichter, twee tomatenhoofden rijker en met onze tong op het brandene asfalt boven aan.. En na een geweldig lekkere, zoete verse ananas hebben we nog een uurtje of 2 terug gefietst(down-hill) naar Luang Prabang! Een vette tocht was het!

Aangezien weproberen in ieder land een kookcursus te volgen, kon ook Laos niet ontbreken..En wat een cursus hebben we gehad, haha! Het was meer het kijken naar een live-kookDVD dan een echte kookcursus, maar daarom hebben we wel wat afgelachen! En het eten wat we geproduceerd hebben (chili-past, salade, curry-soup,gebakken noodles, groente schotel en sticky rice), hebben we maar als take-away meegenomen, aangezien Leng en Ayang, onze docenten, de warmte niet meer konden handelen en bijna in slaap sukkelden samen..

’s Avonds is erin Luang Prabang een night-market, waar ze zijde verkopen en mucho schilderijtjes.. Op de een of andere manier schilderen ze allemaal het zelfde tafereeltje, maar dat kunnen jullie in Nederland wel een keertje aan onze muur bewonderen want wij hebben het natuurlijk niet kunnen laten om er een tweetal mee te nemen! (en we hebben er iemand in de bus naar Siem Riep weer heel blij mee gemaakt want daar hebben we ze laten liggen)

Onze volgende bestemming in Laos is Don Khone, 1 van de eilandjes van Si Pan Don (de 4000 Islands in de Mekong), helemaal in het zuidelijkste puntje van Laos.. Om daar te komen kun je vliegen (en daarna nog een paar uur met de bus en boot..) voor teveel geld. Of je kunt heerlijk bussen! ...Voor ongeveer 36uur.. Dat lijkt ons de beste oplossing! We gaan eerst 10 uur bussen van Luang Prabang terug naar Vientiane en daar hebben we dan even de tijd om wat cash in te slaan en dollars (voor de grensovergang naar Cambodja en van wege het feit dat er geen enkele ATM-bank in Si Pan Don en omstreken te vinden is..).Een paar uur later vertrekt onze slaapbus naar Pakse, in het Zuiden van Laos..

En een slaapbus is ook echt een slaapbus.. Dus een rijdend stabelbed, met een kussentje en een dekentje en meer heb je niet nodig! Na weinig slaap door de hoge snelheid en daardoor het enorm hoge schudgehalte van de bus (@Henny enHan: heel erg thanks voor de wagenziektje-pilletjes! Wij zijn fan!!!) komen we aan in Pakse, waar we in een minivan gaan naar een kantoortje. Daar nog twee uur moeten wachten, om vervolgens in de minivan naar een haventje drie uur verderop te rijden, waar we op een bootje naar Don Khone worden gevaren.

Wow, eilandjes in de Mekong! We hebben een houten huisje aan de rand van de het eiland. Volledig voorzien met een hangmat en ligstoelen op ons verandaatje.

Vaak is het zo dat reisbestemmingen gemaakt worden door de locatie, natuur of monument en dat het voor de locale bevolking meer een last als een zege lijkt. Don Khone is juist een voorbeeld van een reisbestemming die gemaakt wordt door de mensen. Nu moet je niet verwachten dat ze hier bij aankomst met een slinger om de nek een buikdansje doen ter ere van jouw komst. Het zit dieper. Om dat te onderschrijven een klein verslag van een dagje fietsen op Don kone.

Het eerste wat opvalt als je op het eiland komt is dat de guesthouses en hotels tussen de huizen en weilandjes van de dorpjes staan. Er is dus niet een apart dorp waar je naar toe kunt als atractie, nee je bent er al. Wanneer je door een dorpje fietst kun je van de meeste mensen een glimlach terug verwachten en vaak een langgerekte Saaabaideee. Overal lopen kippen, honden, buffels en kleine biggetjes. Overal hangen en liggen de locals onder en op hun huis of op en in de Mekong, lopen kleine vrouwtjes met koopwaar op hun nek, spelen er kinderen op de weg en jij maakt, natuurlijk als toerist, gewoon onderdeel uit van dat beeld. Tussen de dorpjes op het eiland is vaak bos of droog weiland waar je groepjes rokende en babbelende vrouwen tegen komt die opweg zijn naar het volgende dorp.

Elke dorpeling met een beetje hout en spijkers heeft wel een restaurantje of een guesthouse gebouwd op zijn terrein. Waardoor het aanbod de vraag nogal overstijgt. Het gevolg: restaurantjes zijn leeg, alleen open als er iemand thuis is en als je iets besteld moet er eerst het halve eiland over worden gebrommerd om de ingredienten te halen.  

Zo kwamen wij tijdens onze fietstocht langs een klein dorpje aan de zuidpunt van het eiland. Een zeer enthousiast meisje probeerde ons over te halen om bij haar te komen eten en na nog even rond gekeken te hebben zijn we maar gaan zitten. Het was de enige eetstand in de directe omgeving. Direct naast ons was een huis (de meeste huizen staan hier op palen) en daaronder stond een oud bedframe wat diende als plaats voor alle vooradige ingredienten en tevens als roddellocatie voor de plaatselijke dames, die vast bij het restaurant hoorden maar er vandaag even geen zin in hadden. Dus was het aan onze jonge enthousiaste hostes om ons te bedienen. De menukaart ziet er hier overal hetzelfde uit dus wij wilden noodles en curry met kip. Geen kip. Beef dan? Geen beef. Pork? Geenpork, “only vegetable” (wat ze hier overigens niet kunnen uitspreken, het klinkt een beetje als bejetable –founetisch met de franse slag). Ok, eerst wat drinken dan; mix fruit juice? “Can not” Watermalon?... Affein. Uiteindelijk hebben we noodles en cury met Bejetable en een Bananen-shake besteld.  En dus hop onze jonge hostes (we schatten 16) op een veel te grote moter springen om ergens ingredienten te gaan halen. Die wilde niet starten dus springt ze op de leenfiets van een zojuist aangekomen, maar ter voet verdwenen toerist  en weg is ze. Nu waren we al wel wat gewend dus dit deed onze wenkbrauwen nog niet bewegen. Tien minuten later komt zeterug gefiets met in haar mandje een blender en een trosje bananen, die had ze dus ook niet....

Vervolgens, hop weer op de brommer, doet het nog steeds niet, weer de fiets proberen, mag niet van de roddelende vrouwen onder het huis, dan maar lopen, en weg is ze weer. Het tafereel is prachtig en al wachtend op ons eten genieten wij van de spelende kinderen, de biggetjes, de enorme eenden, de honden, de kippen, de roddelende vrouwtjes en de weinige actviteit (behalve het vervangen van een waterleiding) die een dorp rond ons plekje kent rond het middag uur. Maar na zo’n 30 a 40 minuten wachten (in Azie neemt het totale proces van avondeten gemiddeld nog geen kwartier in beslag) krijgen wij toch twijfels ofer wel noodles en curry met Bejatables te krijgen zijn op het eiland. Gelukkkig, na nog eens tien minuten wachten komt ze om de hoek gelopen, trots een dienblad dragend met twee dampende bortjes.Waarschijnlijk was haar keuken ook even op en heeft ze die van de buren gebruikt.  Jammer genoeg was het eten niet erg smakelijk en zat er een heel klein groen rupsje in de curry (alleen loes kan dat soort dingen spotten). Maar doordat er zoveel tijd en moeite in het eten door het ene meisje werd gestoken,smaakte het dikke prima!

Die avond eensoortgelijk tafereel. De locale specialiteit hier is gestoomde vis  in bananeblad en ondanks dat wij vis eten uitde rivier een beetje gevaarlijk vinden, waren wij van mening dat we het moesten proberen. Dus op naar een rustiek restaurantje aan de Mekong. Eerst even een biertje gedronken en fried spingrolls bestelt (De gewone springrol hier is alleen voor de echte cullinaire Ivan Ho; rauw met gedroogde vis, enorm veel anijs en koriander). De vrouwen van het restaurant zaten in hun favorite soap en de man zat samen met wat maten het WK voetbal te bediscussieren onder hetgenot van (veel) LaoLao (rijstwiskey) en de nodige BeerLao. Onze hoop op onsgewenste maaltje was dan ook ijdel. Maar toen we het vroegen aan de vrouwen,die afwezig nee schudde en verontschuldigend, zonder haar blik van de soap afte halen (die overigens erg slecht is en te omschrijven valt als een mix tussen goudkust, bassie en adriaan, de teletubbies en een slechte japanse spelsshow) haarschouders ophaalde, sprong een van de mannen op en vroeg of we tien minuten wilden wachten. Voordat we iets hadden kunnen zeggen waren ze alle vier op een brommer gesprongen en een kant uitgereden. En even later kwam er eentje terugmet een enorm grote glimmende vis achter op z’n brommer. Hoeveel we wilde hebben? Het is de lekkerste vis die we tot nu toe hebben gegeten.

De vriendelijkheid van de mensen hier zit niet in een geforceerde hallo, de service van het hotel of de behulpzaamheid van de plaatselijke bevolking. De vriendelijkheid hier zit hem in de vanzelfdprekendheid dat je onderdeel bentvan het reilen en zijlen van een dag. De vrouwen wassen de kleren in de rivier,de mannen vissen, een kindje rent in zijn blote kont achter wat kippen aan ende toerist fotografeert de zonsondergang over de Mekong. Het past allemaal bijelkaar.

En natuurlijk om het feit dat we gisteren met een generatortje aan en een te grote schotel op een piepklein huisje geplaatst Nederland-Slovakije met de (mannelijke) locals hebben gekeken, te mooi!  Ze zeggen dat Thailand het land van de glimlach is, maar voor ons is dat met stip Laos geworden!

De laatste dag (gisteren) zouden we nog een poging doen om de zeldzame Irawaddy dolfijn (wie kent hem niet?) tespotten en wellicht nog even een watervalletje mee te pakken! Maar gelukkig hebben we ook een hele fijne veranda met uitzicht op de Mekong en daar hebben we dan ook de hele dag zitten lezen en naar het kabelen van het water zitten kijken. 

En nu naar weer een gare busreis van zo'n 13 uur zijn we alweer in Siem Reap (Cambodja) om ons te laten onderdompelen in de wondere wereld van Angkor Wat!

Even nog weer huishoudelijke mededelingen!

Ons Laos-nummeris vanaf 1 juli niet meer te bereiken. We mogen in Cambodja geen eigen simkaart kopen (dat is bij wet verboden, haha).. Dus we zijn in ieder geval as always te bereiken op Tom zijn mobiele nummer +316-24237175.

We blijven foto's oploaden van al onze activiteiten. We weten dat het er erg veel zijn (we gebruiken het ook als backup) en de filmpjes blijken enigzinds wazig. Maar toch leuk vermaak voor als het te warm is om te werken, je werk de site van NOS-WK of NOS-Tourdefrance heeft geblokkeerd en je toch iets nietwerkgerelateerd wilt doen of als je gewoon zin hebt om te kijken hoe wij er ook alweer uitzagen. Ze staan er

Liefs Loes en Tom