Wij zijn hier

‘As we speak’ zijn we op weg naar huis…. Oke, nu duurt het gelukkig nog wel even voordat we daadwerkelijk in Utrecht zijn, maar we zijn onderweg... We zijn zojuist (ongeveer  een uurtje geleden) in Ho Chi Minh op de trein gestapt en zullen ergens in oktober uitstappen op Utrecht Centraal.

Tijdens onze reis hebben we al vaker plannen aangepast, gewikt, gewogen, besluiteloos blijven plakken op een eiland om uiteindelijk toch weer uit te komen bij ons orginele plan. Zo waren we (toen we een lange tijd terug met onze eerste reisplannen zaten) al van plan om met de Transmongolie Express te gaan reizen. Zo gaan we dat dan ook maar weer doen. Dus in plaats van omslachtig van Beijing terug te vliegen naar Bangkok en via Bangkok uiteindelijk naar Dusseldorf te vliegen pakken we vanuit Beijing de trein naar Mongolie en dan in 9 dagen naar Moskou, om vervolgens via Witrusland in Utrecht uit te komen ergens eind oktober. Anders gezegd: Vanaf nu reizen we alleen nog maar met de trein en we zijn zojuist ingestapt om aan onze lange terugreis te gaan beginnen.

Nog een kleine verandering is dat Moeke Natuur zin had om Zuid-China en dan met name de provincie Yunnan (waar wij dus heen wilden) alsmede Noord-Vietnam te veranderen in een grote stromende modder massa. Resultaat: Miljoenen zonder huis, enorme chaos,geen verkeer en geen reis voor ons dus. Dus dan maar, omdat het moet, via de kust van China omhoog. Ongeveer als volgt; Hanoi, Nanning, Hongkong, Shanghai,Xi’an, Beijing.

Maar goed, dat is planning voor wat nog komen gaat. Eerst weer even bij praten over de laatste maand. Ons laatste blog hebben we geplaats vanaf Don Khone, Si Pan Don (4000 Islands) in Laos.  En tussen toen en nu hebben we per bus een bliksembezoek gebracht aan Cambodja.  Vanuit Laos zijn we direct naar Siem Reap gereden. Een klein stadje in het westen van Cambodja dat vooral bekend is omeen van de Wereldwonderen: de tempels van Angkor.  Omdat we de avond ervoor -na een gare busreis- 10 hotels hebben bekeken en we onsbezoek aan Angkor niet willen overhaasten, hebben we de eerste dag in Siem Reap doorgebracht op de markt en het verbazingwekkend goede museum (zoals onze trouwelezers inmiddels weten stellen musea in ZO Azie over het algemeen teleur).

De volgende dag werden we opgepikt door onze TukTuk Chauffeur ‘ SeeYa’ en op naar Ankgkor Wat. Nu kunnen we helemaal gaan uitleggen wat Angkor is en hoe Angkor Wat onstaan is en wat het allemaal heeft betekend. En dat zou zelfs kunnen in de zelfde hoeveelheid tekst die het kost om uit te leggen dat we het niet doen. Maar aangezien we dat laatste al hebben gedaan doen we het eerste niet.

Het was ergprachtig en impossant en ook met de busladingen touristen is het absoluut de moeite waard om er heen te gaan. Bij Angkor Wat hebben we een ietwat jammere gids in de armen genomen (Waarom denken Aziatische gidsen altijd dat ze grappig moeten zijn en waarom zijn ze dat niet?) die wel enkele leuke verhalen had. Maar het allermooiste waren toch Ta Keo en Ta Prom, de laatste bekend van Angelina Jolie en haar Tomb-Raider film. Mede omdat de tempels meer vervallen zijn en je nog overal mag komen, lopen, klauteren en aanzitten., is het onvoorstelbaardat zo’n belangrijk erfgoed zo wordt onderhouden. Maar goed des te intenser wasonze belevenis.

De volgende dag met een paar honderd man een zonsopgang bij wederom Angkor Wat meegepakt en toen naar het grootste tempelcomplex Angkor Thom (na Angkor Wat gebouwd) gegaan.Hier staat de mooiste tempel (volgens Tom, Loes gaat voor de tempel van Angelina) van allemaal, “Bayon”, die meerdere torens heeft waarin grote gezichten van Buddha/Vishnu zijn gebeeldhouwd. We waren er erg vroeg (net na zonsopgang, voor de Japanners) waardoor het rustig was en het licht erg mooi. We hebben dus ook weer te veel foto’s gemaakt. Ook hebben we die dag goodluck-polsbandjes verzameld door her en der in de tempels een wierookje voor Buddha te branden. Dus zijn onze polsen nu versierd met allerlei kleurige veters, maar zeg nou zelf ‘welkereiziger heeft zijn/haar polsen niet volhangen met verkleurde veelzeggende stukjes draad en leer’? Wij nu dus ook. Na twee dagen vol indrukken waren wij er eigenlijk al vol van en hebben het daar dan ook bij gelaten. Wanneer je je goed inleest en op een korte vakantie bent kun je er zeker een dag of vier vijf vol houden, maar voor ons was het allemaal een beetje te veel getempel na twee volle dagen. Dus na nog een dagje zwembad en shoppen voor een Laughing Buddha (ons spaarproject) hop weer in een bus naar Phnom Penh.

In Phnom Penh aangekomen zijn we direct (na een paar uurtjes slaap) naar de kroeg tegenover ons hostel gegaan, waar we met een handje vol fans en een zeer negatieve BBCcommentator om half twee ’s nachts naar de toen nog hoopvolle wedstrijd Nederland-Uruguay  hebben gekeken. Daarna hup weer naar bed, want terwijl onze paspoorten alweer bij de Vietnamese ambassade lagen, hadden wij een heftige dag voor de boeg.

’s Ochtendsgingen we met een TukTuk naar Tuol Sleng dat beter bekend staat als de S21 gevangenis. Een gevangenis die tijdens het nogal geweldadige regime van de Rode Khmer/ PolPot gebruikt werd als laatste stop voor pechvogels die er gemarteld werden en vervolgens (meestal na het tekenen van een verklaring) werden afgevoerd naar de killing fields. Het had voor ons erg veel weg van een Europees concentratiekamp dus zogezegd minder gezellig. Daarna direct door naar de killingfields,wat nog gruweliijker is dan S21. Overal zie je nog de putten waar mensen inzijn gegooid en er liggen nog botten en tanden in het veld. Het allerergste is de boom waartegen kleine baby’s werden doodgeslagen..

Daarna nog evennaar een, tot onze opluchting, zeer Aziatisch museum vol halve beelden uit Angkor Wat en andere tempels geweest, waarna we gelukkig weer konden lachen.

Bij terugkomst lagen onze paspoorten klaar en konden we Phnom Penh weerverlaten. Op naar een paar daagjes strand aan de Costa Brava van Cambodja: Sihanoukville.

Over Sihanoukville valt verder weinig te melden. We hadden een ubermooi huisje met uitzicht op zee. We hebben aan het strand gelegen en de WK finale gekeken. Gechilled, tweeboeken uitgelezen en zijn natuurlijk ook nog erg brak geweest.. Vervolgens op naar Vietnam.

Waar we dus nuzijn. Na twee dagen in Ho Chi Minh te hebben geshopped, een propaganda-oorlogs-museumhebben bezocht, een te touristische tour  te hebben gedaan naar Vietcong tunnels en eenChao Dai tempel en ons hebben verbaasd over deze leuke, maar drukke stad met  meer brommers dan mensen zijn we op de trein gestapt richting Utrecht (via o.a. Nha Trang).  Waarin we dus nu ons blogje zitten te typen, volledig te zijn omringd door een locale familie die al 4 uurlang aan het eten (hoezo eet men hier Durian in de trein??), “praten” en stoelen dansen is. Erg gezellig!!

Een goede vakantie voor iedereen die op reis gaat!

Liefs Loes en Tom

PS: We hebben ookweer een nieuw nummer dat het hopelijk beter doet dan in Cambodja. Jullie kunnen ons weer bereiken op: (+84) 1284087512