Wij zijn hier

Allereerst ons nieuwe nummer:  64788926. De landcode voor Hong Kong is +852 en straks (vanaf 16 augustus) + 86  voor in China, mocht je ons willen smsen..  

Heb je toevallig onlangs geprobeerd te smsen, maar geen reactie of ontvangstbevesting gehad? Dat kan, want in Vietnam konden wij geen smsjes ontvangen, kwamen we achter..... Nu in Hong Kong en China zal het vast beter gaan.

Na Saigon was onze eerste Vietnam-stop tijdens onze “treinreis naar Utrecht” het kust plaatsje Nha Trang. En veel meer als een kustplaats is het dan ook niet. Dus na twee magnifieke duiken (Tom) wat rode nagels (Loes), een lekker hapje, een dagje strand en te zijn afgezet door het postkantoor wilden wij de treinreis voortzetten richting Hoi An... Wat heet, Vietnam heeft vakantie dus “Evlyfhing Vooolie Bukt”. De bus dus. Nu vinden wij de bus erg leuk en we zijn dan ook  zonder te mokken in de bus gestapt, op naar Hoi An.

Hoi An is een zeer leuk, iets (te) toeristisch, pittoresk stadje dat vooral bekend staat om haar kleermakers. Wij hebben dus ook vijf dagen lang staan opmeten, hermeten, gewacht, passen, op onze billen getikt  te worden (vooral Tom) door mr. Xe de kleermaker en nog een laatste keertje meten en passen. Nu is wachten in Hoi An verder geen straf  hoor. We hebben een leuke boottocht gemaakt, hebben veel en fijn rond gefietst en een dagje aan het strand gelegen.Met een zeer mooi eindresultaat! Mocht je ook kleren op maat willen laten maken in Hoi An,wij kunnen mr. Xe of Thuy An Clothes shop zeker aanbevelen (en nu nog duimen dat ons pakketje helemaal heel in Nederland aankomt).

En toen weer verder (per bus weer.. helaas) naar de romantische stad Hue, met haar Perfume river, citadel en eeuwenoude Tombes...  Misschien is het wel zo in Vietnam dat als je er veel van verwacht dat het tegenvalt en andersom. Hue is heel druk, superheet en onvriendelijk. We hebben de citadel twee dagen de kans gegeven om leuk te worden. We zijn er doorheen gefietst en gewandeld, hebben er aan geroken en gesnoven, maar aan ons was het niet besteed. Wel hebben we een top motortrip gedaan, deze keer niet zelf maar de hele dag bij locals achterop. Eerst reden we via een prachtige route door de rijstvelden naar een dorpje met een zeer oude brug (lijkt op de brug in Hoi An) waar alle oude van dagen van het dorpje liggen te chillen en zitten te roddelen. En, in hetzelfde dorpje, hebben we een rijst museum bezocht dat gerund wordt door een zeer enthousiast 1.10 m hoog vrouwtje van 77 + jaar. Vervolgens ging de brommertour verder langs tempels en een van de keizerlijke tombes. Die best imposant was, helemaal als je weet dat deze keizer iedere dag van 50 (!) verschillende chefs een top-gerecht op tafel wilde zien, uitgeserveerd door ook 50 bedienden. En dat 3 maaltijden per dag geserveerd met thee gezet van ochtenddauw. Maar goed, de tombe zelf was niet zo heel imposant. Misschien ook wel niet helemaal eerlijk met Angkor Wat nog vers in ons geheugen. Ook hebben we nog een zeer toeristische hoeden- en wierookmakerij bezocht waarbij het er zo dik bovenop lag dat zelfs onze guide/chauffeur zich ervoor schaamde, haha.  En omdat de trip zo leuk was hebben we de volgende dag toch maar een bezoekje aan het oude paleis in de citadel gebracht. 

En toen (met weinig verwachtingen) op naar Hanoi. Eindelijk weer in de trein die stilstond op Hanoi toen wij om half zes ’s ochtends wakker werden... Best goed geslapen voor een uurtje! Dus backpack op de rug en hup in de taxi met een frauduleuse meter. Dat was weer fijn. Dus boos de taxi uit en dan maar lopen door een schijnbaar uitgestorven stad. Nu is er in het midden van Hanoi een park met het welbekende meer “van het terruggegeven zwaard”  waarhet s’ ochtends vroeg een plotselinge drukte van belang is. Hijgende, puffende, serieus kijkende Hanoiers die van allerlei ongesynchroniseerde rek en strek oefeningen staan te doen. En daar gingen wij met onze backpack en wallen doorheen.  Welkom in Hanoi!

Nu is Hanoi best een leuke stad als je er aan gewend bent (na een dag en wat wel verdiende nachtrust). Op de straten beweegt alles en iedereen zich langs elkaar voort. Fietsers, voetgangers, taxi’s, bussen, venters en heel veel brommers begeven zich allemaal op de zelfde weg en vaak ook nog eens in 5 verschillende richtingen zonder dat er een ongeluk gebeurt. En langs deze straten is het vol met shopjes, er is geen deur waar geen winkel achter zit. En, heel ouderwets, iedere straat heeft zo zijn eigen waar. Zo is er een brillenstraat, een kledingstraat, een straat met postzegels en aanverwanten,een straat met brommer onderdelen, een straat met schroefjes en spijkers, enz. Erg leuk om doorheen te lopen. Een vriendelijk praatje maken met de mensen zit er echter niet echt in, het is dat je geld komt brengen anders zouden ze je er gelijk uit zetten.

Maar goed we waren niet alleen voor de gezelligheid in Hanoi, maar ook om ons Chinees visum te regelen. We hadden op internet veel negatieve berichten gelezen over de (on)mogelijkheid je Chinese visum in Hanoi te regelen. Wij kunnen dat natuurlijk wel en na lang zoeken was er inderdaad een Vietnamees die niet zei dat het niet kon. Wij nog zeggen dat we echt nog nooit in China waren geweest en dat dat over het algemeen wel een vereiste was. Nee geen probleen; “Je arrengonette (Frans). Over drie dagen weten we meer. Na drie dagen hoopvol te hebben rondgewandeld in Hanoi (naar Impecable Me geweest in3D, erg vermakelijk) kregen we te horen dat het toch niet mogelijk was, we waren namelijk nog nooit in China geweest.... Goh echt, nou bedankt hoor! Dan was er nog maar een oplossing; weer onze treinreis onderbreken en een veel te duur vliegticket naar Hong Kong kopen om daar zo snel mogelijk een visum te gaan regelen.

Vietnam samengevat: “merkwaardig” en vol “tegenstellingen” voor ons. Helemaal toen de miep van de douane op het vliegveld ook nog eens begon te miepen dat we onze vervolgreis naar China en Rusland niet konden aantonen?(Datgaat jouw kamaraadski nr. 1 geen snars an!) Dat ons Vietnamees visum nietklopte (bij de Cambodiaanse grens gekregen) “Of we alsjeblieft niet meer terugwillen komen?.... Dat weten we nog niet.

Hong Kong

En toen was daar HongKong, een super-de-luxe vliegveld, een glimlach van de douanebeamte en een gratis stempel voor 90 dagen in je paspoort. Kijk, zo kan het ook! Vervolgens een ultra moderne trein in en op naar de stad. Wauw, en wij dachten dat er in Jakarta en Kuala Lumpur veel grote malls en wolkenkrabbers stonden. Wat een stad en wat een bruut gebouwen-geweld! Iedereen met een voorliefde of interesse in architectuur kan hier zijn hart ophalen. We zijn hier nu nog maar twee dagen, maar vinden het nu al uber-vet. Als is het overnachten wel erg duur en slapen we voor 20 USD in een koelcel zonder ramen van 4 m2.  En hebben we de eerste dag Indiaas gegeten bij restaurant Gaylord en zijn we vervolgens per ongeluk doorgezakt in een kroeg met alleen maar bonkige kerels. Misschien hadden we wat moeten opmerken door de vele Madonna plaatjes die voorbij kwamen of het feit dat Loes de enige vrouw was in de hele toko? (als we de mannelijke serveerster met lage hese stem even vergeten) Maar het was wel erg gezellig.

Na een volgende uiterst trage en ietswat brakke dag, hebben we vandaag de draad weer opgepakt, want zojuist hebben we onze kaartjes voor de TransMongolie-Expres gekocht en de verdere terugreis uitgestippeld! We blijven hier nog een paar dagen, het duurt hier namelijk maar 5 dagen om je visum voor China en Rusland te regelen!! De komende dagen zullen we vullen met malls, mooie merken (Loes heeft al staan dromen voor de etalages van Manolo Blahnik en Christian Louboutin), fantastische uitzichten en lange wandelingen (80% van Hong Kong is groen!).  En dan stappen we maandag weer in de trein naar Nanning (China) om een beetje dichterbij Utrecht te komen.

Liefs en kus uit Hong Kong

Tom & Loes