Wij zijn hier

En daar gingen we dan. Na lang, maar niet onprettig wachten in HongKong vertrokken we voor onseerste deel van de treinreis naar huis. De treinreis door China.  En zoals zal blijken vielen we met onze neus in de boter.

Omdat we aan het backpacken zijn, betekent dat dat we soms ook aan het budget moeten denken. Backpackers moeten nou eenmaal low-budget-reizen anders hadden we wel een rol koffer meegenomen en waren we wat langer in HongKong blijven plakken.

Maar goed het resultaat is dus dat we voor het goedkoopste treinkaartje gaan. Nu kun je in China in het algemeen kiezen uit vier soorten kaartjes: hardseat, softseat, hardsleeper en softsleeper. Waarbijde prijs gelijkaan omhoog gaat. Onze eertse treinrit in China was een

nachtelijke14 uurtjes van Guazhuan naar Nanning en die dachten wij wel te kunnen volbrengen in een soft-seat. We hadden in Vietnam een blik kunnen werpen op een hard-sleeper: “6

Aziaten met al hun spullen in een ruimte van 1m bij 2m met zes plankjes. Nee dank u, wij gaan wel op een kussentje zitten.”

Nu om een beeldte scheppen van 14 uurtjes soft-seat (wat na 3 uur al in een hard-seatveranderd is)de volgende beeldschets.

Onze twee helden(wij) bevinden zich in treinstel 6 op stoel 1 en 2 direct links van de ingang van het treinstel. Het treinstel is een coupe waar de stoelen in setjes van 4of 6 tegenover elkaar zijn geplaatst. In de gehele coupe kunnen 112 mensen zitten. Tegenover de stoelen van de enige twee blanke passagiers aan boord van de trein bevinden zich stoel 3 en 4 die bezet

worden door twee vriendinnen alsmede een Aziaat met 4 grote dozen. Welke na een klein kwartiertje staren tochheeft geconcludeerd dat onze huid blanker is als de zijne. (de rest van decoupe overigens nog niet) en nee, hij heeft niet ook een kaartje met stoel 3 of 4.

Aan de anderekant van het gangpad bevinden zich niet de gebruikelijke 6 stoelen maar een houten afscheiding die veel weg heeft van een bar waar een als maar groeiend nummer

Chinezen aan hangt. Na enige speculatie besluiten de helden dat het hier om een soort congierge/conducteur/coupe-attende vrije hangplaats gaat. Schuin achter stoel 1en 2 (direct achter het hokje/bar) bevindt zich een heet watertap, waar ongeveer iedere 1,3 minuut (mediaan) iemand zijn/haar bakje instant-noodles van heet water staat te voorzien.  Welke vervolgens onder luid gesmak en geslurp, zonder er een geheim van te maken wat men van de smaak van de desbetreffende bak instantnoodles vindt, wordt genuttigd. (en natuurlijk kunnen de helden van dit verhaal hierin niet achterblijven) 

Achter stoel 3 en 4 bevinden zich de stoelen 5 en 6 met daar tegenover 13 en 14 (volgt u het nog) waar een ietwat stonede Chinees, met wel erg lange nagels, iedere piepje van zijn kroost beantwoordt met een liedje die hij met zijn bronze Chinese stem door de hele coupe laat galmen.

In het gangpad midden in de coupe zijn inmiddels treinmedewerkers gaan staan met allerhande handige gadgets voor in de trein.Denk aan stuiterballen, handige schaartjes, tandenborstels en plastic figuurtjes die je aan je pols kunt hangen. Er worden verkooppresentaties gegeven alsof we op een gezellige tuperware party zijn. Om het geheel het idee te geven van eengoed gesmeerde machine komt er om de vijf minuten een trolie voorbij die, geen enkels ontziend, als een razende roeland door het gangpad sjeest. Ondertussen ishet groepje mensen links van ons aangezweeld tot een mannetje (en vrouwtje) of 27 en je kunt voorstellen dat wanneer we je vertellen dat het gangpad dat onze helden scheidde van het barretje /verzamelplek/ conducteurhokje slecht 30CM bedroeg onze helden enigszins in het gedrang kwamen.  Helemaal toen duidelijk werd waarom iedereen daar stond.

Naar blijkt kun je een goedkoper “staankaartje” kopen en je dan inde trein inschrijven voor een vrijgekomen zitplaats. Na de eerste stop als  de conducteur met belangrijke paperassen weer in zijn hokje stapt, gaat het hek dan ook goed van de dam. Het beeld is het beste te vergelijken van een miniatuurversie van zwarte donderdag op Wallstreet. Mensen die bijna op elkaars nek klimmen, om het hardst naar de stowiesijnse conducteur schreeuwen en zo hard mogeliijk met een zo’n dik mogelijk stapeltjeYen zwaaien. Erg vermakelijk, zeker als de zittende passagiers zich niet hun bakje instantnoodles laten ontzeggen en met de hete noodles boven de hoofden van onze enigsinds verraste helden balanserend de deinende mensen proberen te passeren. En natuurlijk de trollies, maar daarvoor gaat iedereen aan de kant.

Goed zeer vermakelijkdus, en ook als het tafereel zich een tweede keer (gelukkig in iets mindermate) herhaald  kan het nog een glimlachop ons gezicht toveren, maar om half twaalf met nog 7 en een half uur voor deboeg wordt het toch iets minder leuk. Tot overmaat van onze relaxedheid is Akela bronsstem in zijn roes gezonken en kan zijn kroos niet meer in bedwang worden gehouden. Dit tot vreugde van vrouwlief die haar kinderen stimuleert hun net geleerde Engels op ons bot te vieren. Om een uurtje of half twee krijgt Loes inmiddels, toeggeven aan het feit dat we deze nacht niet zullen slapen,verzonken in haar boek te horen, dat een meisje haar toch wel erg boooetifful vindt. Verder worden er wat engelse woorden gewisseld en leren wij onze eerste woordjes Mandarin. Best vermakelijk voor even denken ook de twee vriendinnetjes tegenover ons (de dozenman is inmiddels uitgestapt met z’n spulletjes). EnHop, er wordt de hele tijd gelachen naar ons en wij (met name Loes) komen we moeilijk verder met lezen. Als een van de vriendinnetjes ons ingedroogde sardientjes aanbiedt in een pikant sausje zijn wij zo beleefd om deze aan te nemen. Voor dat we het weten staat de kroost van Akela Bronsman te zwaaien met zakjes gedroogde sardientjes en tot onze grootte blijdschap vind het meisje dat Loes zo boooeteful vindt het nodig als stand-in voor haar pappa te fungeren en zingt een Chinees nummer a la een Aziatische Mariah Carey voor ons. Lief lachenen, luisteren en daarna de ogen stijf dicht en doen alsof je slaapt... Soms zien we door een half geopend oog het meisje nog steeds naar Loes lachen en het jongetje zwaaien met een zakje gedroogde sardientjes, maar dan rond een uurtje of 3 moeten ze toch echt te trein uit. Nou Bye.. ja.. Bye...Xiexie.

Na een kleine rustige 4 uurtjes soezen, nog steeds zonder slaap daarvoor zijn de stoelen te krap, begint het licht te worden en denkt de beurshandelaar die succes heeftgehad met stoel  5 dat het tijd wordt voorde hele coupe om wakker te worden. Laat hij nou juist een nieuwe mobile letelefoon hebben gekocht met al zijn favoriete liedjes die heel hard kan.Goeiemorgen! Gelukkig is zijn buurman het erg met zijn muziek eens en begint, terwijl zich scheert, een geanimeerd gesprek over de muziek heen. Of we al wakker waren? Gelukkig, dat wel.  Noggelukkiger is Nanning vlak bij en mogen wij eindelijk opstaan en weer wat bloed naar onze benen brengen.

Aangekomen in Nanning besluiten we de ontberingen nog even door te laten gaan. Direct uit de trein hopla, aansluiten geblazen achter een rij net wakkere en nog keelschrapende en flink rochelende Nanningers voor een kaartje naar Guilin. Nu staat er op station Nanning helemaal niks in het Romaanse (lees engels of iets anders oncijferbaars) schrift aangeduid dus hebben met goed geluk een rij gekozen, bij het loketje de LP met de originele Mandarin naam van Guilin tegen het raam gedrukt en twee vingers omhoog gehouden. Vervolgens13 euro armer konden we direct doorlopen naar onze volgende trein, die al voor ons klaar staat en 30 minuten later ook echt vertrekt. De geluksbuddha’s zijn nog steeds met ons!

En in die treinzitten we nu, op hard-seats. En daar is geen woord over gelogen. Met z’n drieenop een bankje die je het beste kunt vergelijken met betonnen bankjes uit een jaren 70 park in een nieuwbouwwijk in NL. Alleen dan met een plat kussentje.Omringt door kinderen, eten, rochelende en spugende mensen en het mooieuitzicht verstopt achter gordijntjes zitten we nu te wachten tot we eindelijkde trein uitmogen.

De kop is er af, en wat voor een. Dit is in ieder geval een treinervaring die we nooit meer hoeven over te doen maar ook zeker nooit hadden willen missen. Straks heerlijk douchen, Loes naar het toilet omdat zij met gegronde en noodzakelijke redenen dat 36 uur heeft opgehouden en een tukje draaien danmaar..Oh en daarvoor natuurlijk eerst een Chinees biertje doen.

Liefs Loes en Tom