Wij zijn hier

Na een lange reis van zeven en een halve maand (precies) zijn we weer thuis. Hier het laatste blog van deze fantastische reis. Ons laatste reisblog zijn we geindigd toen we in Ulaan Bataar op de trein stapte. Daar pakken we de draad nu dan ook weer op.

Na alle boeman verhalen waren we een beetje huiverig voor de Russische douane. Er doen veel spookverhalen de ronde over de zeer strenge controles en malafide douane beamtes. Maar hier hebben wij niks van gemerkt. Ons douane beamte was zelf erg aardig, gekleed als oude KGB-verzetstrijdster met heuse grote (lees:enorme) pet, lange overjas en een veel te grote versleten leren aktetas kwam deze dame met een glimlach ons visum controleren. Wel moesten we van haar eerst rechtop gaan staan en haar even kort diep in de ogen kijken.. We hadden ons dus nergens druk over hoeven maken. De handelaren werden echter grondig ondervraagd en onderzocht. Ze moesten alletwee, met een groot gedeelte van hun spulletjes meekomen, en eentje zagen we pas de volgende ochtend in Ulan-Ude weer in de trein, zonder spulltjes.

Na veel giswerk en hevige discussies over het mogelijke doel van de handelaren: “Gaan ze helemaal mee naar Moskou om daar de boel te verkopen? Gaan ze gewoon de grens over, geven ze de boel af en dan weer terug? Of stappen ze halverwege uit?” werd onze vraag beantwoord. De transmonolie express is de rijdende zwarte markt van Rusland. Op ieder station dat wij aandoen, wordt de trein opgewacht door drommen Russen. Zodra we stoppen springen de handelaren de trein uit beladen met hun spulletjes en beginnen dan te verkopen. Gedurende 10 of 20 minuten is het voor ons raampje op het perron een drukte en stress van jewelste. Niet alleen de handelaren willen zo snel mogelijk verkopen (hun trein rijdt immers zo weer weg), maar ook de Russen willen zoveel mogelijk in een keer kopen. Jassen, schoenen, bh’s, enorme kleden (van fleece natuurlijk) en broeken vliegen, zonder te passen, over de denkbeeldige toonbank. Als de trein dan weer langzaam op gang komt, springen de handelaren weer aan boord en komen breed glimlachend en al geld tellend weer de coupe binnen. Nog even de boel weer opruimen en dan een tukje doen, of thee drinken bij de buren. Over drie uur is er weer een stop.

Dag drie van de Transmongolie expres 26 september. Het is nu zo rond 4 of 5 uur de derde dag. Het leven en ritme in de trein tussen de stations door krijgt zo langzamerhand enige rust. Een van de twee dames vond ons niet zo aardig, dus die is verhuist naar een coupe met alleen maar handelaren en de andere dame, “Erka” is haar naam, doet goede zaken. Onze coupe begint dus wat leger en daardoor leefbaarder te raken. We hebben, met handen en voeten vrienden kunnen maken met een jongen van twee deuren verderop. Hij heeft in Beijing medicijnen gestudeerd en gaat nu (volgens ons, want het blijft een boel raden en gissen) zijn coschappen doen in Moskou en Vancouver. Hij spreekt alleen geen Engels...

Het landschap blijft onveranderd aan ons raampje voorbij trekken, alhoewel het in steeds frequentere mate wordt onderbroken door grote, gele rook uitslaande fabrieken. We douchen ons, zo goed als dat gaat in de WC, lang leve wetties en onze thee beker voor het uitspoelen van de shampoo en beginnen dan aan onze dag van blogtypen, soesen, lezen en proberen een gesprek aan te knopen. Rond lunchtijd heeft onze provodnika (de conductrice, schoonmaakster en chef de wagon), die tussen twee haakjes gewoon meesmokkeld met de handelaren, heerlijke Guuz gemaakt. Een gefrituurd maanvormig broodje gevuld met schapenvlees. En via een van onze handelsdames krijgen we er zeven voor het zachte prijsje van 2 euro....

Dat Rusland een duur land is, heb ik (Tom) inmiddels aan den levende lijve ondervonden. Ik ging gisteravond 6 blikken bier halen op een bevroren stationnetje in niemandsland en moest 45 roebel per blik betalen (nou is de Roebel, tijdens ons verblijf ongeveer gezakt van 25 roebel voor een Euro naar 40 roebel voor een euro, maar het was toen nog ongeveer 1,50 euro). Nadat we al baalden van de prijs kwamen we er ook nog eens achter dat het om alcohol vrij bier ging...(een behoorlijke tommetje). Dus dacht ik; ‘dan ga ik de restauratie wagen maar eens proberen’. Nou lijkt de restauratie wagen hier, net zoals de rest van Rusland, op een Belgisch wegrestaurant uit de jaren 80. Een 5-tal tafels met banken, een bar, barkrukken en tl-verlichting en dat alles in de warme tinten wit en doperwtjes groen opgefleurd met geel gerookte gordijntjes.

Nog voor dat ik mijn ogen en neus heb kunnen laten wennen aan sigaretten rook en schrale Wodkalucht word ik verwelkomtd door een nog al beschonken en minder aantrekkelijke (Russen zijn vanuit ons perspectief in het algemeen minder aantrekkelijk als de gemiddelde wereldburger) Russin:

“Youvvant Vvvoodkaa?!” roept ze stralend vanaf een of ander rokend en lawaaierig tafeltje en overduidelijk een beetje lammig wiegt ze met het ritme van de trein mijn kant op.

”No thanks” gewoon wat blikken pils en een zakkie chips graag?”

“Welllyooouvfroom?” vraagt de Russische schone,

Terwijl zemet glinsterende ogen haar weg om de bar heen maakt, komt er door de deur aan de andere kant van de wagon een potige Rus in kabeltrui binnengelopen. Hij kijkt even nors onze kant op en bedient dan het tafeltje, de einig die bezet is, van een verse fles Wodka.

“Where I am from?” vraag ik zo vriendelijk mogelijk. “Golland” (zo noemen ze dat hier), I am from Golland...Amsterdam?”

“Aaah you ztrink Vvvooddka witzz meee, my German friend...!”

“No not German, Golland”

“Yesyes Golland” zegt de dame afwezig terwijl ze de kabeltrui wenkt om Wodka te komen brengen.

“Ach what the heck, Ik ben per slot van rekening in Rusland en dit doet me erg Russisch aan”

“Okey, one Wodka” zeg ik.

“Yes yes, German friend. End afteeer Vvvodkaa, we dance...”

“Nou ehhh, thet liked me not so good idea, just give me the vodka? How do you say cheers again in Russian?”

“I zzdoont know” zegt ze fronzend, en hup haar elleboog in die van mij en weg is haar Wodka. “froesnminoescjehoefkof” of iets dergelijks mopelt ze. Ze zal wel doelen op proost, dus ik mompel iets wat er op lijkt en gooi het portglas met Wodka achter in mijn keel. Zeker geen slechte Wodka hier.

“ And now we dance!” roept de barvrouw

“Well no thank you, maybe later? Just the beer and chips please”.

“okey okey later”, zegt ze terwijl ze de spulletjes in een of ander vaag tasje duwt en hard op haar rekenmachine ramt. “sixhunderd Roooeeebel”

“Hoeveel” vraagt ik verbouwereerd? “how much? I mean roebel? That can not be?”

“600 Roebls” bromt in een plotselinge donkere kabeltruistem achter me.

Als ik mij omdraai hoef ik niet meer lang na te denken.

“Later we dance yez?!” wordt me nog nagroepen als ik terug naar onze coupe wandel.

“Rusland is duur”

De 4e dag van de transmongolie expres 27 september. Het is ongeveer ergens in de middag. We hebben gisteren wodka gedronken met Russische/Mongoolse handelaren, de Russische schone en een verdwaalde reiziger. Geen goed plan. Later volgt meer..... (een brakke dag in de trein, na teveel wodka en pils..)

We zitten nu, as we speak (nouja typen dan) aan onze laatste dag van onze reis, 4 oktober. Het is nu kwart voor 8 ’s avonds Warschau tijd, dus een uurtje eerder in Nederland. Onze trein is al ongeveer een half uur onderweg en heeft als eindbestemming Utrecht.

Sinds we uit de transmongolie expres zijn gestapt (de 28e van september) hebben we een boel gedaan:

In Moskou zijn we samen met Wyb, die in Rusland woont, naar een voorstelling van de Notenkraker(Ballet) geweest in het Kremlin. Hebben een leuke citytour gedaan door het centrum van Moskou, natuurlijk het Rode Plein bij avond en dag gezien, traditiegetrouw hebben we na Kameraad HoChiMinh en Mao ook Lenin (Kameraadski 1) maar overgeslagen, wel zagen we wisseling van de wacht bij Kremlin-monument voor gevallen soldaat gezien (die soldaten kunnen werkelijk waar in het Nationaal Show Ballet, zo hoog kunne ze hun benen zwaaien), hebben ergens tussendoor een halve dag staan wachten op ons Belarussia (wit-rusland) visum en erg veel in de metro gezeten die werkelijkwaar oogverblindend mooi is.

Vervolgens zijn we met een slaaptrein naar St. Petersburg gereist waar we ons de gaten in de broek hebben gelopen in het Hermitage wat echt uber-vet is, uren lang hebben gezocht naar het Winterpaleis van de tsaar (Peter I) om erachter te komen dat het weinig voorsteld en we zijn in ons beste kloffie (die gaten van de Hermitage dus) naar een opera voorstelling geweest (Don Carlo, 4 uur Italiaanse opera met muziek van Verdi) in het Marinskii theater, waar we onze reis hebben afgesloten met een glaasje bubbels (niet te drinken, maar het waren bubbels!!). Gisterochtend zijn we met de supersneltrein teruggereden naar Moskou en hebben vervolgens de trein gepakt naar Warschau. Daar kwamen we vanochtend redelijk gaar (weer een wisseling van de onderstellen en douanegrapjes om 3 uur ’s nachts meegemaakt ) aan en hebben de rest van de dag rondgeslenterd in Warschau en ons verbaasd over wat een mooie oude (kiche eigenlijk, want alles is van na 1945) stad het is. Het paleis in het oude centrum (wat een echte must-see is) was natuurlijk iedere maandag gesloten, dus gelukkig hebben we daar maar 2 uur naar lopen zoeken.. De cathedraal hebben we wel gevonden, maar was in volle actie, dus voelden we ons een beetje teveel. Zeker de moeite waard om nog eens terug te komen, net als St. Petersburg en Moskou. Het zijn prachtige steden en die zijn toch nog een beetje meer tijd waard dan ons bliksembezoekje deze week..

Zojuist zijn we dus op de trein gestapt naar huis. Natuurlijk valt er over deze laatste week van onze reis veel te vertellen, er zijn een boel mooie anekdotes over een dronken Russische die verward ons bed wil proberen op te maken, een gestolen laptop (nee niet die van ons..) en Loes die met blote billen door de Hermitage heeft gewandeld en daar pas 2 dagen later achter kwam. Maar na zoveel treinen en 7,5 maand reizen in de benen zijn we daar nu een beetje te moe voor.

Er zal zich echter in de komende maanden vast de gelegenheid voor doen om alle reisverhalen in geuren en kleuren en onder het genot van een hollansche pint en een blokje kaas (en een bitterbal met mosterd!!!) uit de doeken te doen en misschien julie te vermoeien met 1 van de 35 Gigabyte aan foto’s ;-)

Bedankt voor alle lieve reacties, mailtjes, kaartjes. smsjes tijdens en na onze reis, het heeft ons heel erg goed gedaan.

Hopelijk tot gauw!